Tupperware zet zich graag in beweging in de Recordweken 2008, samen met U! Wij werken de komende 2 weken voor de Stichting Pink Ribbon

In deze speciale weken werken we bij Tupperware met alle  demonstratrices en demonstrateurs uit heel  Nederland, voor een fantastisch goed doel, namelijk voor de Stichting Pink Ribbon                         

Stichting Pink Ribbon is een fondsenwervende organisatie, die aandacht vraagt voor borstkanker. Zij heeft als doel het aantal gevallen van borstkanker te verminderen, vroege diagnose te bevorderen en de zorg voor patixc3xabnten en hun omgeving te verbeteren. Dit realiseren zij door :

• Het verbeteren van de bewustwording van de risicoxe2x80x99s op borstkanker
• Het financieren van psychosociale- en maatschappelijke projecten ter verbetering van de zorg voor borstkankerpatixc3xabnten en hun omgeving
• Het financieren van wetenschappelijk onderzoek gericht op preventie en vroege opsporing.

Wij willen graag helpen ! Alle demonstratrices en demonstrateurs in Nederland doen dan ook een record aantal parties met hopelijk een recordbedrag aan verkoop, en een record aantal gasten.

Natuurlijk zetten Tupperware en ik hier ook wat tegenover. Fantastische kadoxe2x80x99s voor onze gastvrouwen, diverse aantrekkelijke aanbiedingen en een super gastvrouwaanbiedingxe2x80xa6xe2x80xa6de complete messenset met xe2x82xac 90,- korting!

Van elke party gaat er een bedrag naar Pink Ribbon enxe2x80xa6xe2x80xa6ook van de speciale Pink Ribbon stunt gaat een gedeelte rechtstreeks naar deze geweldige stichting ! 

Mijn agenda is voor deze weken al bijna elke avond gevuld met afspraken voor kookworkshops (tapas,, toetjes en oosterse avonden ) en inloopavonden (tussen 8 en 9 kunnen de gasten even binnenwippen en de aanbiedingen bekijken en garantieartikelen inleveren) Voor degene die als gastvrouw mee wil doen, bel me snel want vol is vol!

Om Pink Ribbon nog meer te steunen heb ik donderdag 18 september van 20.00 tot 22.00 open huis. Iedereen is van harte welkom om vrijblijvend de aanbiedingen te komen bekijken en natuurlijk heb ik ook een tafel met interessante uitverkoopartikelen. Ik heb een grote voorraad waarvan ik niet alles neer kan zetten dus als u nu al weet wat u graag nog eens wilt hebben van Tupperware, bel of mail me even en dan kan ik van tevoren vast kijken of ik het in mijn voorraadkast heb en zet ik dat vast beneden.

Ik hoop u donderdag te zien, neem ook gerust iemand mee en dan kunt u onder het genot van een kopje koffie of thee vrijblijvend de nieuwste Tupperware komen bekijken.

Groeten van Uw demonstratrice Sonnepiet!

Ik word wakker en de zon schijnt. Mijn bed uit want er is nog genoeg te doen. Er moeten nog een paar boodschappen gehaald worden, even nagels lakken, even "optutten" en mijn haar doen. Druk, druk, druk. Rond 12 uur komt mijn lief me ophalen. Vanavond een etentje en feest vieren. Het is 20 juni 1984. Wij gaan trouwen!

Ik word wakker en de zon schijnt. Mijn bed uit want ik heb genoeg te doen."Optutten", mijn haar doen, kind naar school, boodschappen, nagels lakken en allerlei andere kleine dingen. Mijn lief komt om 1 uur thuis. Vanavond uit eten met z’n viertjes en vieren dat we gezond en gelukkig zijn. Het is 20 juni 2008. We zijn 24 jaar getrouwd!

Bijna 18 jaar geleden ben ik bevallen van een prachtige zoon. Elke moeder vindt haar kind natuurlijk mooi maar hij was echt een zeer geslaagd exemplaar vcan moeder natuur. Al die jaren is dat zo gebleven en na een paar jaar intensief sporten en zwemmen is het bijbehorende lichaam ook goed in model. Ik ben natuurlijk hartstikke trots op hem.

Zelf heeft hij heel lang niet in de gaten gehad wat een prima buitenkantje hij had, we hebben altijd de nadruk op het mens zijn gelegd. Ook daarmee gaat het bij hem prima. Een (oudere) buurman kwam een keer aan de deur om even iets te melden over onze zoon. Ik schrikken natuurlijk, wat zou hij uitgevreten hebben….. maar hij gaf een compliment. "Die zoon van je, prima kereltje, altijd even beleefd en behulpzaam en ook altijd gedag zeggen. Als er iets niet goed is laat iedereen het altijd weten maar dit mag ook weleens gezegd worden" Hij draaide zich om en liet een sprakeloze, trotse Sonnepiet in de deuropening staan…..

Vandaag was de dag dat hij samen met z’n aloude vriend Jap de vriendschap ging "bezegelen". De heren zijn al 12 jaar dikke maatjes en nu komt het moment dat Jap gaat verhuizen, hij gaat studeren, zo’n 100 km bij ons vandaan. De heren hadden het idee om samen een wenkbrouwpiercing te laten zetten als aandenken aan elkaar…..tsja, beetje kronkeltje hebben we wel dus. Na lang denken mocht het dan van paps en mams. Bijna 18 en liever dit dan een tatoo toch?

Vanmiddag kwamen de heren weer thuis, beiden van die balletjes aan weerskanten van hun wenkbrauw. Mijn mooie kereltje verminkt….

Maar ik moet toegeven, het misstaat hem niet. Weer een stukje losgelaten……….en het had natuurlijk erger gekund!

Vandaag voetbalt Nederland tegen Roemenixc3xab. Ons hele land ligt plat. Ze doen het goed, onze jongens. Wij willen Europees kampioen worden! Volgens mij denkt het Oranje land dat dat dit jaar gaat lukken. Ik zou het geweldig vinden.

Nu denk je natuurlijk dat ik ook in spanning zit maar niks is minder waar. Sonnepiet en voetbal, dat hoort niet bij elkaar. Heb dat "wij winnen" gevoel niet. Ik hoef er helemaal niks voor te doen, die 11 mannen op dat veld doen al het werk. Erg knap van ze, een geweldige prestatie. En dat ze hun land vertegenwoordigen omdat er niet 15 miljoen mensen tegelijk het veld op kunnen snap ik best. (Ben ik stiekem ook wel blij om, stel je voor dat ik ook mee moet doen, HELP!!!!)

Maar Ik heb echt mijn best gedaan om het spel te waarderen hoor. 

Mijn lief voetbalde toen wij verkering kregen. Hij was een prima keeper voor het dorpselftal. ‘t Zag er leuk uit, mijn moppie in z’n voetbalkloffie. Langs de kant staan was voor even niet zo erg. Maar 2 x 3 kwartier van je ene been op je andere huppen, soms in de regen, een bal tegen je aan krijgen (als mijn lief hem uit het doel hield) en mijn flesje drinken over me heen krijgen, de kantine in na de wedstrijd en een half uur wachten met de "voetbalvrouwen" die de wedstrijd analiseerden en de asbakken in razend tempo vulden, nee…..dat helpt niet echt om het spel leuk te vinden.

Mijn lief is uiteindelijk gestopt met voetbal, het ging niet meer door de ploegendienst, maar is ene groot voetballiefhebber gebleven.

Kareltje is wat dat betreft meer zijn mams, hij is 1 x meegeweest naar voetbal van een vriendje en had het toen wel gezien. Paps voetbal kijken? Zoonlief had wel andere dingen te doen. Nu nog steeds. Op dit moment is hij aan het werk, hij draait een horeca dienst.

Lotje is een ander verhaal. Ze was net haast niet naar bed te krijgen. Geweldig vindt ze het om naast paps op de bank voetbal te kijken. Praat graag na over de wedstrijd, doelpunten, acties en buiten spel (dat snap ik ook nog wel…) Weet ook welke landen er allemaal meedoen, wie tegen wie speelt en bedenkt ook welke wedstrijden er dan gaan komen. En deze dame praat hier ook over met haar moeder. "En mam, wat denk jij, wat gaan "we" vanavond doen?" Mams denkt natuurlijk dat er hele andere dingen bedoeld worden en zegt: "Nou, je broer werkt dus we eten met z’n drietjes. Wat dacht je van een lekkere salade?" Tsja, dat bedoelde deze 7 jarige dame dus niet………dom, dom, dom…… "Maar geeft niet hoor mam, ik hou toch wel van je……" Gelukkig heb ik een wijze dochter.

Maar een beetje solidair ben ik wel. Op dit moment zijn "we" aan het spelen en is er net het eerste doelpunt gevallen. Ik zit hier in de kamer een verhaaltje over voetbal te schrijven en heb mijn oranje (!!!!) bodywarmer aan.(Ik heb het een beetje koud) Onze bank is ook oranje en Lotje heeft vandaag een groot oranje Welpje van me gekregen. En mijn koffertje voor naar het werk is ook oranje…………

Ik wens die kanjers in Bern (was het toch?) heel veel succes en misschien dat ik de 29ste een beetje met ze mee vier als het net zo goed eindigt als 20 jaar geleden.

En nu ga ik even iets leuks doen, ik heb een heel spannend boek!

Het is week 24.

10 Jaar geleden ben ik bij Tupperware begonnen en een paar weken geleden bedacht dat dit min feestweek zou worden. De mensen uit mijn groep hebben extra party’s gepland deze week zodat wij misschien wel in de "toplijsten" van Tupper zouden staan.

Maandag lagen er kaarten klaar om me te feliciteren met mijn "jubileum", echt heel erg leuk. Mijn week was goed gestart.

Zelf leuke kookworkshops gegeven, erg gezellig geweest, ook weer vrolijk naar huis ‘s avonds!

Leuke mensen gesproken bij de supermarkt waar we even stonden om onszelf te "promoten".

En woensdag was helemaal een topdag. Helemaal niks met mijn werk maar iedereen hoorde goed of slecht nieuws, geslaagd of gezakt.

Mijn nicht San is geslaagd!!!! Super. Gaat nu een hele leuke opleiding doen in Amsterdam, veel tekenen, ontwerpen en grafisch bezig zijn (daar ligt mijn hart eigenlijk ook), echt te gek! Succes San!

Mijn "stiefdochter" Non is ook geslaagd. Examen gedaan met een moeder aan de andere kant van de wereld, het nieuws gehoord terwijl ze met haar vriendin op "vakantie" is, echt geweldig meid, je harde werken is beloond, super!!!!

En als klap op de vuurpijl: mijn lief is na 3 jaar hard leren waarbij hij 1 dag per week in Velp naar school moest en allerlei projecten maken in de avonduren ook geslaagd! Daar ben ik ontzettend trots op! Woensdag had hij zijn laatste project waarbij hij ook een ronleiding moest geven aan de examencommissie. Werd erg enthousiast op gereageerd en hij is met glans geslaagd, eindcijfer is nog niet bekend maar tot nu toe staat hij een 8,5!!!! Wat een kanjer hxc3xa8! Toen hij thuiskwam hing de vlag uit, z’n tas eraan, vlaggetjes binnen, borden: Hoera, geslaagd voor het raam.

Cadeautje van de kinders en lekker even gefeest!

Vrijdag was dus de planning om naar Slagharen te gaan maar door de regen hebben we maar bedacht om een rustig dagje in te plannen. Straks nog wel even gezellig weg natuurlijk, het is tenslotte echt een superfeestweek! Ben benieuwd hoe hij afloopt….morgen een dagje Tuppen op de braderie….nog even droog weer voor regelen alsjeblieft????

Vanochtend een hele goeie start van de week.

2001: Kareltje naar groep 8. Meester D stond voor de klas. Een supermeester, zo een waar je je hele leven met een warm gevoel aan terugdenkt, we kennen het denk ik wel allemaal.

2005: Lotje naar groep 1. Meester D was kleutermeester geworden. Was even vreemd maar ook hier bleek hij de kinderen heel goed door te hebben, een bijzondere ervarig voor deze moeder.

Voordat Kareltje bij hem in de klas zat was hij een poos ziek geweest, Hodgkin. Weer opgeknapt en voelde zich weer helemaal goed toen.

Toen Lotje in groep 1 zat sloeg het noodlot weer toe, het was weer terug. Ze kregen een geweldige invaljuf en na een half jaar was meester D weer terug, redelijk goed hersteld.

Lotje naar groep 2 maar bleef in hetzelfde lokaal en meester D stond weer voor de klas. En ja hoor, wederom werd hij erg ziek. Maar ook deze keer redde hij het weer en bij terugkomst heeft hij met de kinderen (en ik mocht er ook heel veel bij helpen) een musical op de planken gezet.

Lotje naar groep 3, dezelfde juf als Kareltje in groep 3. Ook zo’n bijzonder mens.

Natuurlijk met ophalen weer even richting kleuters af en toe en een praatje maken met meester D. En ook dit schooljaar kwam de klap, hij werd weer erg ziek, bestraling, chemo en heel veel vechten. 3 Weken terug stond er in de schoolkrant dat hij in het traject zat om te rexc3xafntergreren, hij was er weer!

Vanochtend, Lotje naar school gebracht, nog even mee de gang in. Zwaaien naar mijn vrolijke lachebek. Hand op mijn arm: meester D! Weer aanwezig op school. Wat een geweldige start van mijn week!!!!!

We hebben geweldig nieuws: gezinsuitbreiding!!!!

Karel en Elizabeth hebben het eindelijk door, er zijn 3 kleine hummels geboren. Vanmiddag ontdekte ik het met Lotje toen we even bij ze gingen kijken.

Elizabeth hebben we al vaker met een dikke buik gezien maar de kleintjes kwamen maar niet. En dan was ze ineens weer de slanke dame die we kenden. Helaas dus.

Vorige week vond ik haar weer erg dik maar het zou wel weer niks worden dacht ik. Ik maak expres niet al te vaak hun huisje schoon want schoonmaakstress is niet zo best voor een aanstaand ouderpaar.

We weten alleen niet hoe de verdeling is, jongetjes, meisjes of van beiden iets…..maar de tijd zal het leren.

Zin in beschuit met muisjes? Ga naar de winkel, koop een rol Bolletje beschuit en neem voor de veiligheid maar gestampte muisjes om de geboorte van deze drie kleine wondertjes te vieren.

O, en voor degenen die niet weten wie Karel en Elizabeth zijn…..dit zijn de 2 guppies van Lotje, ze is dus nu een soort oma (en dat maakt mij geloof ik overgrootmoeder?!?!?!?)

Binnenkort is Lotje jarig en een paar maanden geleden kwam er een foldertje binnen met leuke uitstapjes. Daarin zag ze dat er een show was van haar faforiete tekenfilm Winx. Dit vond ze helemaal geweldig maar zei zelf dat we daar vast niet naar toe gingen omdat dat vxc3xa9xc3xa9xc3xa9xc3xa9xc3xa9xc3xa9l te duur was. Op dat moment besloten mijn lief en ik dat we dus wel gingen, d.w.z. Lotje en ik.

Een maand geleden hebben we haar verteld dat ze naar de show mocht en dat dat haar verjaardagscadeautje was. Het huis was te klein, ze ging helemaal "uit haar dak" en dat zei ze dus ook zo….

Zondag was het dan zo ver. Er was een brief gekomen dat de kinderen verkleed mochten komen (helaas niet de ouders, jammer want ik heb nog een hele mooie feexc3xabnjurk……) en zij ging verkleed als Musa. Haar vriendinnetje ging ook en die had mooie feexc3xabnvleugels om.

Op de heenweg zei ze:"Mam, ik heb er zo’n zin in…..ik zit helemaal te stralen." Ik keek even in mijn spiegel en inderdaad ze glom…..

Om 12 uur begon de show en ze zat helemaal te stralen. Grote ogen, rode wangen en een constante lach om haar mond. Ze zong bijna lees mee en kende ze de tekst niet dan neuriede ze wel…

Na afloop was er een "meet and greet" met de Winx en ze heeft alle handtekeningen verzameld.

Natuurlijk werden er ook spullen verkocht en heeft ze een lichtgevende broche gekregen.

Als afsluiting nog even bijkomen bij Mac Donalds, de dametjes hadden best trek na al die emotie. En de moeders….misschien hebben wij nog wel het meeste genoten van onze moppies.

Wie kent het niet? Het boek van Lennart Nilsson: Het grote wonder.

Toen ik het voor het eerst inkeek was ik ontroerd van de schoonheid van het ontstaan van een kind. Dat het mogelijk was om deze foto’s te maken kon ik toen haast niet geloven, echt een wonder op zich. Naarmate ik ouder werd kwam ik het boek regelmatig tegen. Toen ik zwanger was van zoonlief heb ik het boek continu ingekeken om te zien hoe ons kleine pukkie er op dat moment uit moest zien. (Bij hem nooit een echo gehad…) En toen kwam na 9 maanden ook nog zo’n prachtig wezentje uit mijn buik, toen besefte ik pas goed wat een wonder het was.

Toen Lotje jaren later kwam lag het boek ook op mijn nachtkastje en kon ik er in blijven kijken. Ook al had ik het al een keer mee mogen maken bleef het mij verwonderen dat er zomaar een mensje in mij aan het groeien was.

En blader ik nu in het boek en zie ik hoe vanuit eigenlijk niets een mooi wezen ontstaat…..het blijft het alergrootste wonder!

Woensdagochtend 8 uur: een harde gil van mijn grote zoon vanuit de keuken. "MAAAAAM….." En als "mam" voel je gelijk dat er iets niet goed is….dus snel naar beneden gerend. Lag Kareltje kronkelend van de pijn op de keukenvloer. Hij had 3 kastplanken die tegen de muur aan stonden (te wachten tot ze weer in het kastje mochten) op zijn linkervoet gehad. Een schram op zijn kleine teen en een striem en een blauwe bult op zijn wreef. Dus snel een flinke klodder Arnica erop (Ik kan niet zonder dat spul hoor, zou je eigenlijk kleine flaconnetjes van moeten hebben voor in de handtas….) en een pleister op de wond. Hij is daarna voor school weggegaan, hij moest de ochtend zwemmen dus dat koele water was wel goed.

Woensdagmiddag half 1: al huilend komt Lotje naar me toe strompelen vanuit de gymzaal, ze is "door d’r voet heengezakt", de juf had het niet goed gezien dus het verhaal was niet echt duidelijk. Snel naar huis en even kijken. Een blauwe bult op haar linkerwreef, iets naar de zijkant. ARNICA………en net als broerlief een dikke knuffel van mams.

‘s Middags op verzoek van zoonlief (toch even zeker weten of er geen breukje zit ivm die sportopleiding, ‘t wordt toch vaak zwaar belast) nog even langs de dokter geweest en die heeft even naar beide voeten gekeken. De grote voet was zwaar gekneusd en de kleine wat lichter.

Wat waren ze weer solidair hxc3xa8, die kinders van mij……